Familie

Haute cuisine

De dikke kater ving gisteren een kikker.
Broertje: “Kater had zin in Frans.”
Papa: “Ja, in kikkerbillen.”
Broertje: “Nee. De kikker heet Frans.”

Advertenties
Standaard
Familie

Privévoorstelling

Soms denk ik wel eens aan mijn oma, de moeder van mijn vader. Dan herinner ik me vooral de glazen flessen Punica die ze in huis had, de keuken die naar oude koffie rook, de foto’s van mijn oudere nichtjes in de achterkamer en de tikkende gaskachel naast haar luie stoel.

Met oma had ik niet zo’n sterke band als met mijn andere grootmoeder. Misschien omdat wij er niet vaak genoeg kwamen. Misschien omdat ze al een hele rij kleinkinderen had, voordat ik geboren werd. Misschien omdat ik nog te klein was. Ik weet het niet.

Ik heb één speciale herinnering aan haar. Het was kerst. Ik keek Belle en het Beest in de woonkamer. Ik was vijf. Het was nog niet zo laat. Het was net donker. Ik zat in mijn pyjamaatje met mijn knuffelkater op de bank. De gordijnen waren dicht. Het was net een echte bioscoop, maar helemaal voor mezelf.

Mama dekte de tafel. Papa had oma met de auto naar ons huis gebracht. Hij ging mijn moeder helpen en vroeg oma zolang even te wachten in de woonkamer, bij mij.
We hebben toen samen film gekeken. Ieder op een andere bank, zoals in een echte bioscoop. Ik weet niet of we nog wat tegen elkaar gezegd hebben – ik denk het niet. Ik was heel verlegen, zij half doof. Maar dat ik haar eindelijk een keer voor mij alleen had, dat ik haar niet hoefde delen met vijf grote neven en nichten en een babybroertje, vond ik bijzonder.

Ik heb het met mijn ouders nog vaak over Punica (die nu overigens in PET-flessen zit) en de koffielucht in de keuken. Over deze herinnering heb ik nog nooit een woord gesproken. Uit angst dat ik hem als kind misschien verkeerd heb onthouden. Dat het misschien helemaal niet zo speciaal was. Of omdat het helemaal nooit gebeurd is, maar gewoon het verlangen van een klein meisje was.

Standaard
Rozenburg

Nootmuskaat voor mensen zonder tong

Als ik de smaak van nootmuskaat zou moeten beschrijven*:

Ik had vroeger, toen ik nog jong en student was (twee jaar geleden) een huisgenoot. Wij noemden hem Harry. Omdat hij zo harig was. Harige Harry.

Hairy Harry had niet zoveel interesse in hygiëne. Hij droeg zijn sokken een halve week lang en ging eens in de vier dagen onder de douche. Bovendien had onze maat zijn eigen manier waarop hij de was deed.

Hij gooide elke vrijdag de hele inhoud van zijn wasmand in de machine (dat is: zijn beddengoed, twee grote handdoeken, twee paar verwassen sportsokken, vier spijkerbroeken, evenveel werkbroeken, shirts en fleece truien). Op zondag bedacht dat de was misschien wel klaar kon zijn. Dan dropte hij de zooi, voorzien van natte/dode hondengeur en soms zelfs schimmel net zo harig als hijzelf, in de droger.
Neem nou de drogerpluis van vriend Harry uit de filter. Vermaal die vlokken tot poeder. Tadaaa: nootmuskaat.

*Ik weet niet in welke situatie ik dat zou moeten doen. Misschien in een gezellig gesprek met iemand zonder tong. Alhoewel: hoe kan iemand zonder tong praten?

Standaard
Hersenen zijn rare dingen

Broodnodige uitvindingen

– Een tandvleesmasseur: Waarom dat nog niet bestaat..? Die reclames voor tandenborstels hebben het er al een paar jaar over: haartjes of friemeltjes die je gums eens goed aanpakken. Maar ik zie serieus al een Thais vrouwtje voor me, die waanzinnige tandvleesmassages geeft. Hardcore en deep tissue. Zonder happy ending natuurlijk. Iew. (Ik denk meteen aan iets wat ik laatst hoorde: “I have a party in my mouth, wanna come?”)

– Een kaasgaaf: Nee, dit is geen typefout. Ik wil een kaasgaaf. Een apparaat dat mijn gehavende kaas, na het kaasschaven weer gaaf maakt. Zonder afgebrokkelde stukjes of scheuren erin. Want dat ziet er niet uit, zo zondag aan de gedekte ontbijttafel naast de gekookte eitjes en glazen jus. Ik hoor u zuchten: “Kaasgaaf?! Dat is er toch allang? Dat heet een mes, domme doos.” U hebt zeker nog nooit geprobeerd een blok kaas van 6 cm te doorklieven met een mes. Olie op het vuur, zeg ik u.

Chocopasta: Spaghetti met chocoladesmaak, geserveerd met aardbeien en vanillevla. Ga ik aan werken. Beloofd.

Nee, ik kom inderdaad niet veel buiten.

Standaard